‘Op vrijdag 23 januari 2026 is de reünie van KNA’, hadden we in de krant gelezen. Als wij, oud-slagwerkers, zoiets lezen in de krant of op Facebook, gaat onmiddellijk de tam tam rond. We appen of mailen onze trommelmakkers van weleer en vragen of ze gaan komen. Want als je eenmaal slagwerker bij KNA geweest bent, dan maak je deel uit van de familie. En dan word je niet vergeten.
Op zo’n avond kom je binnen en zie je ze al staan. Je trommelvrienden. Bij elkaar, natuurlijk. Want de sterke verhalen worden al gedeeld. Er wordt gerefereerd naar specifieke optredens, gewonnen kampioenschappen (onze slagwerkfamilie bevat meerdere Nederlands kampioenen), of gewoon de repetities. Je sluit aan en je deelt mee.
En altijd dwalen onze gedachten weer af naar Admiraal de Ruyterlaan 39, waar het voor de meesten van ons begon: als 8-jarig jochie bij Jan Vork, ‘The legend’, op de stoep om daar les te krijgen. We kenden het muziekkamertje, gedecoreerd met trommels, foto’s, etc. maar al te goed. Sinds dit jaar moeten we echter in de verleden tijd praten over Jan, die ons is ontvallen. Ook zijn vrouw Martha is aan haar eeuwige reis begonnen, waardoor ook nr. 39 van bewoner zal gaan wisselen. De tijden veranderen….
… maar één ding verandert nooit: de twinkeling. De innerlijke drive om weer stokken te pakken en te gaan trommelen. Zo ook de 23e januari. Want de Modelmarsen, Paradiddle mars en Burlesco leer je niet voor je volgende optreden; die leer je voor het leven. Colin Linnekamp begon als eerste: “moeten wij niet nog even..?”. Ja, eigenlijk wel he? Ferdinand Beuse ging wat regelen. En voor we het wisten stonden we weer in het oude vertrouwde instrumentenhok, ‘onze’ trommels om te hangen. Sommigen aan een koppel; sommigen aan de broekriem. Huub Rijnbeek hoefden we niks te vragen; die stond allang klaar bij de grote trom. Maurits Sommer had al 10 jaar geen stokken meer aangeraakt. Cees Disseldorp, Martin Weij en ik weliswaar iets minder lang geleden, maar daar lag ook wat stof overheen (..). En Colin… die denkt niks; hij voelt, hij beleeft. Hij begint gewoon.
De twee tikken vooraf, en we zijn er weer. We wanen ons weer terug naar pakweg 25 jaar, of nog langer, geleden; samen repeteren, de sterke verhalen aan de bar, de optredens met de fanfare, het samen zijn. Wie toen dof speelde speelt nu weer dof, wie toen scherp speelde speelt nu weer scherp; we hoeven niks te overleggen. Het is er gewoon.
De familie was weer even bij elkaar. Het is een verbond. En het is zo gaaf om te zien dat dit verbond na al die jaren nog steeds niet aan slijtage onderhevig is.’
Met dank aan Ben Baartman, die dit verslag heeft geschreven, en ons een inkijkje geeft in wat KnA is geweest. KnA is nu een harmonie orkest die met meerdere muzikanten die op latere leeftijd zijn begonnen met een instrument bespelen, op dinsdagavond van 20.00 u tot 22.00 u onder bezielende leiding van Dick Hesselink repeteren voor verschillende optredens. Voor wie geïnteresseerd is, kan contact opnemen met Ellen, 06-21550665. Je kunt ook langs komen op onze repetitie avond. Van harte welkom.
